Twee momenten. Twee jaartallen. Twee grote evenementen. Twee sporten. Twee topsporters. Eén wereldtopper en één NL topper. En die tweede wordt ook nog wel een wereldtopper. Twee momenten die op het netvlies van vele Nederlandse sportliefhebbers gebrand staan. En uiteindelijk twee rolmodellen.
- 10 kilometer heren OS 2010.
- 9e etappe Tour de France 2011.
Afgrijselijke gebeurtenissen voor deze twee topsporters. Dat zoiets hen overkomt op het hoogste podium van hun sport. Voor het oog van camera’s en daarmee van miljoenen mensen. Het tweede fragment kan ik trouwens niet eens bekijken zonder een misselijk gevoel in mijn buik te krijgen. Voor beide topsporters meer dan redenen genoeg om na de race helemaal los te gaan. Hoe zij reageerden? Kijk en luister hier naar hun commentaren.
- Sven Kramer.
- Johnny Hoogerland.
What’s the point? We zien twee topsporters, die alle reden hebben om te vloeken, te tieren en de boel aan puin te slaan, reageren met een bewonderenswaardige zelfbeheersing en gevoel voor nuance. Daarmee worden het voor mij twee rolmodellen voor de rest van Nederland. Voor al die mensen die bij het minste of geringste aan het schelden slaan. Het vaak niet eens bij schelden laten. Er ook op los slaan. Johnny en Sven hebben misschien wel tot 100 moeten tellen voor zij in staat waren zo te reageren. Dan moet het voor ieder ander mogelijk zijn om tot 10 te tellen.
Laat scholen deze video’s gebruiken om kinderen te leren wat zelfbeheersing is. Zeker het verhaal van Johnny Hoogerland (de @zeeuwseleeuw) zal iedereen aanspreken. Na zo’n afgrijselijk val, de etappe uitrijden en na de rustdag “gewoon” weer opstappen en de etappe uitrijden. Johnny is unaniem tot held uitgeroepen. En terecht. Helden verdienen navolging, niet door ook het prikkeldraad in te rijden. Wel door zijn manier van reageren over te nemen. Beide mannen hadden al mijn respect door hun sportieve prestaties. Nu ook door hun grootse optreden na de race. Het zijn waarlijk topprestaties; binnen én buiten de race.
