Overlevers?

Het triest stemmende weer van zomer 2011 kan wel iets luchtigs gebruiken. Vooral lezers met een geboortedatum van voor 1975, zullen sommige stukken met een glimlach van herkenning lezen. Hoe luchtig het ook is, veel, zo niet alle punten zetten je wel aan het denken over of alles wat we nu normaal vinden wel terecht zo normaal wordt gevonden.

Nee, ik ben geen fervent aanhanger dan wel gebruiker van de kreet “vroeger was alles beter”. Dat is namelijk niet zo. Het is wel zeer verfrissend om in de waan van 21e eeuwse dagen stil te staan bij wat we doen. Dit lijstje kan daar bij helpen. Veel plezier.

Voor ik het vergeet; ik kreeg dit lijstje ooit via de mail. Ik weet niet meer van wie. Mocht iemand zich zeer benadeeld voelen dat ik het hier zonder bronvermelding publiceer; neem contact op en ik zal de juiste bron vermelden.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij als geborenen in de 60-er/begin 70-er jaren, nog leven? Volgens de theorieën anno 2011 zouden we toch al lang dood moeten zijn?

Veiligheid

• Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
• Boven aan een trap was géén hekje; wie te ver ging, kukelde naar beneden. Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er écht iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
• Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.
• Poorten en deuren gingen gewoon dicht, en als je met je vingers ertussen zat waren ze weg.
• Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.
• Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.
• Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n heerlijk gevaarlijke klep er aan.
• We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en er werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ‘ongelukken’ en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.
• Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur nog naar je zwaaide was je al een watje!

Voedsel

• Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums nog nét zo vers als in de winkel.
• Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade (Exota!) toén was, zie ik ze nu écht niet meer.
• Een kauwgom legde je ‘s avonds op het nachtkastje en stak je ‘s morgens weer in je mond.
• We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten had kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at, had je een beetje meer honger de rest van de dag.
• Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.
• We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.

Vrije tijd

• We gingen ‘s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist waar we waren in de tussentijd en we hadden geen GSM mee!
• Het bos of een park was een plek om te spelen en géén vieze mannetjesverzamelplek.
• Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.
• Wij hadden geen Wii, Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, DVD’s, streaming video, MP3′s, eigen televisies, computer, iPhone, iPad, Hyves, Facebook of Twitter. Wij hadden vrienden!
• De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.
• Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw en er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat een lieveheersbeestje op je jas kroop.
• Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten hadden.
• We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.

Opvoeding

• Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nóg een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.
• Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was óf te groot óf te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
• Als je problemen veroorzaakt had, waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wél om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.
• We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft véél mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daar bij risico durven nemen en voor de gevolgen instaan.

Opmerkingen, aanvullingen, herinneringen en alle overige reacties zijn uiteraard van harte welkom.

#Kentweken

De nieuwe kentekens zijn al een tijdje gemeengoed op de Nederlandse wegen. ‘t Was natuurlijk ff wennen; niet meer de vertrouwde indeling met drie setjes met elk twee tekens (letters en cijfers). Nu dus 2 cijfers – 3 letters – 1 cijfer.

Het biedt echter nieuwe mogelijkheden. Mogelijkheden voor spelletjes als je je zit te vervelen in de auto of op de fiets. Zo werkt het voor mij in ieder geval wel. Ik probeer bestaande afkortingen te vinden in die 3 letters. En er dan een passende naam voor de betreffende auto voor te vinden.

Hiernaast de twee (wel erg defensie gerelateerd) die ik vond, op foto vastlegde en via twitter de wereld instuurde. Ik heb er al meer gezien onderweg. Helaas had ik die keren geen camera bij de hand of de situatie was te onveilig om snel te fotograferen. Twee kentekens die ik heb gezien en van een “naam” heb voorzien waren: HBS – “Old skool auto”, NHG – “Auto op gegarandeerde afbetaling”.

Wie doet mee aan deze “speurtocht”? Leuk is dan wel dat je het kenteken op de foto zet, een naam verzint voor de auto en dit via twitter de wereld in stuurt. Voorzie je tweet van de hashtag #kentweken. Dat zoekt iets makkelijker. Ik zal proberen hier een onregelmatige update te geven van de gevonden #kentwekens. Ben benieuwd naar de vondsten; zowel kentekens als namen.

Veel plezier!

10 Dingen waar ik van weet dat ze waar zijn (2).

Onder deze titel schreef ik twee weken al een blog. Geïnspireerd door een blog van Dirk van Mulligen en een TED Talk door Sarah Kay vroeg ik toen aan mijn lezers om lijstjes in te leveren van de “10 dingen waarvan je weet dat ze waar zijn”. Dat leverde een aantal reacties op. Zie daarvoor versie 1 van dit bericht.

Tijdens het schrijven bedacht ik me al dat ik zelf uiteraard niet kon achterblijven. Daarom nu hier mijn lijstje van de 10 dingen waar ik van weet dat ze waar zijn:

1. Het mooiste dat mij is overkomen, is vader worden.
2. Het leukste dat je worden kunt, ben jezelf.
3. Het is een misvatting van vanjewelste te denken dat successen alleen behaald kunnen worden door te sturen op opdracht, resultaat en winst.
4. Proberen kun je leren.
5. Het is niet voor niets dat je goed bent in de dingen waar je goed in bent.
6. Ik ben nooit te oud om te leren.
7. Het leukste dat ik kan doen, heeft met opleiden en ontwikkelen van (jonge) mensen te maken.
8. Het nieuwe werken gaat vooral (en misschien wel uitsluitend) over het nieuwe leidinggeven.
9. Luisteren naar en gebruik maken van je gevoel is een teken van kracht.
10. Inzet en gebruik van social media ten behoeve van werken en leren wordt dé revolutie van de 21e eeuw.

Net als bij de vorige versie van “10 dingen waar ik van weet dat ze waar zijn”, vraag ik jullie om ook je eigen lijstjes toe te voegen. Veel plezier en ik ben heel benieuwd!

Kwestie van kijken.

Goede dingen gaan in drieën, zegt men. Slechte dingen soms ook. Dan zou dat ook zomaar voor alle dingen op kunnen gaan. Empirisch of ander bewijs voor deze stelling heb ik niet. Maar daar gaat deze blog ook niet over. Het gaat over kijken. Kijken naar kinderen. Kijken naar gedrag van kinderen. En daarmee gaat het naast kinderen, vooral over de mensen die naar die kinderen kijken. Ouders, opvoeders, leraren, artsen, pedagogen, psychologen, docenten, etc, etc. Volwassenen dus.

Ik laat een aantal zaken voor zichzelf spreken. In de laatste weken kreeg ik via verschillende media informatie over wat de “gangbare” manier van kijken betekent voor kinderen. Onze kinderen. Ik zet ze hier op een rijtje.

1. Video van Sir Ken Robinson. Sir Ken betoogt hier dat hij op z’n minst vraagtekens zet bij de (omvang van de) epidemie die we ADHD noemen. Het briljant vormgegeven filmpje heb ik al minimaal 3 keer aangeprezen. I rest my case.
2. Via @AliceEWinter zag ik een tweet van @DorienKok met verwijzing naar haar blog waarin ze iedereen vraagt “even” mee te rekenen. Met statistische gegevens toont zij aan dat Sir Ken de spijker op z’n kop heeft geslagen. Er kan helemaal niet zo’n enorme epidemie zijn van ADHD.
3. In een eerdere blog heb ik het verhaal van Professor Paul Helders aangehaald. Zijn betoog ging niet direct over ADHD, maar wel over hoe ouders naar kinderen kijken. En welke last die manier van kijken oplevert voor die kinderen. Het blijft namelijk niet alleen bij kijken. Ouders handelen ook vanuit die blik op hun kroost. Lees hier meer.
4. Met een achtergrond als leraar Lichamelijke Opvoeding mag een voorbeeld uit de sport (‘t liefst de wielersport) niet ontbreken. Twee weken geleden zag ik op twitter twee bijdragen langs komen van @LukDewulf over Niels Albert; een meer dan begenadigd veldrijder. Lees eerst deze en dan deze.

Welke les moeten we trekken uit deze vier bijdragen? Eigenlijk maar één. We moeten anders gaan kijken naar kinderen. Naar onze kinderen. Kijken naar wat dat kind in zich heeft, in plaats van wat het misschien in zich zou kunnen hebben. Of nog scherper gesteld; wat wij graag zien dat dit kind in zich heeft. Kijken naar wat een kind wil in plaats van wat de ouder, opvoeder, etc. wenst. Kijken naar de talenten van dat kind in het hier en nu en niet naar de mogelijke (vooral door ouders gewenste?) talenten in het daar en straks.

Gelukkig zijn er steeds meer voorbeelden van mensen die hetzij privé, hetzij professioneel anders naar kinderen kijken. Dat zijn de lichtpuntjes die onze kinderen nodig hebben. Ik sluit daarom af met de oproep om de lichtpuntjes te zoeken. Onze (uw?) kinderen zullen er dankbaar voor zijn. En er hele mooie en gelukkige mensen door worden.

Boys will be boys, will be boys.

Eerst schoot de titel van deze blog me te binnen, nadat ik de video van Ali Carr-Chellman had gezien. Later bleek die quote te komen uit het nummer “Boys keep swinging” van David Bowie.  Bowie geeft in dat nummer, weliswaar met de voor hem gebruikelijke vette knipoog, een aantal karakteristieke eigenschappen en activiteiten van jongens.

Het ging (en gaat me nog steeds!) om de TED talk van Ali Carr-Chellman. Haar verhaal gaat over de situatie in de VS met betrekking tot problemen rond jongens in de schoolperiode. Zij stelt kortweg dat de jongenscultuur niet past in de schoolcultuur. Uiteraard kunnen de door haar gegeven cijfers niet 1-op-1 van toepassing worden verklaard op de Nederlandse situatie. Er zijn echter wel zoveel overeenkomsten tussen de VS en NL, dat de situatie hier vergelijkbaar is met wat Ali Carr-Chellman schetst. En dat is verontrustend. Eerst die cijfers:

1. Voor elke 100 meisjes die worden geschorst van school staan 250 jongens;
2. Voor elke 100 meisjes die van school worden gestuurd, staan 335 jongens;
3. Voor elke 100 meisjes in speciaal onderwijs, staan 217 jongens;
4. Voor elke 100 meisjes met een leerprobleem, staan 276 jongens;
5. Voor elke 100 meisjes met een diagnose van emotionele verstoring, staan 324 jongens.

Zij voegt eraan toe dat die cijfers nog een graadje erger zijn als de jongens, zwart en/of arm zijn. En als zij op een school zitten met te (over?)volle klassen. Als klap op de vuurpijl blijkt dat jongens een 4x hogere kans hebben op een ADHD diagnose. Over dat laatste heeft Sir Ken Robinson een aantal zeer interessante nuanceringen en relativeringen gemaakt. Zie daarvoor ook mijn blog over ADHD.

Terug naar het verhaal van Ali Carr-Chellman. Zij geeft 3 duidelijke oorzaken voor het geschetste probleem:

1. Zero tolerance; echt jongensgedrag wordt niet geaccepteerd. Jongens moeten stil zitten, zich gedragen. ‘t Liefst zoals meisjes…. Jongens willen actief zijn, willen zich meten met andere jongens. Jongens tonen interesse in dingen maken en dingen kapot maken. Een fascinatie stoeien en ruige spelletjes. Al die typische jongens zaken worden door leraressen en onderwijzeressen niet geaccepteerd. “Zit stil en doe je werk!”. In een mooi voorbeeld geeft ze aan dat jongens schrijven niet leuk vinden, omdat ze alleen mogen schrijven over wat van de lerares mag; niet over waar ze zelf graag over schrijven. En dat is over ruige dingen doen, over natuurgeweld, over vechten, etc, etc.
2. Weinig leraren (vooral vrouwen werken in het onderwijs!); jongens zien mannelijke rolmodellen vooral buiten de school. Bij de scouting, op de sportvereniging, maar niet in school! Dat zou kunnen leiden tot de constatering dat school niet een plek voor jongens / mannen is. School zou “dus” vooral een plek voor meisjes / vrouwen zijn. Jongens kiezen dan liever voor een ander terrein om te excelleren. Maar welk terrein is dat dan?
3. Kleuterschool is de oude 2e klas; scholen willen goede resultaten afleveren. Resultaten die gemeten kunnen worden. En met dat meten beginnen ze (te) vroeg. Ook delen van het curriculum die eerst in hogere klassen aan bod kwamen, zijn nu naar de kleutergroepen verplaatst. Een hilarische foto van een baby met een boek, spreekt wat dat betreft boekdelen!

Aan het eind van haar TED talk geeft zij een aantal mogelijke oplossingen / oplossingsrichtingen. De grote gemene deler daarin is dat er meer moet worden aangesloten bij (kenmerken van) de jongenscultuur. En dan vooral door meer en betere games.

Wat moet er in Nederland gebeuren? Waarschijnlijk is er al meer dan voldoende cijfermateriaal aanwezig. Aan onderzoek geen tekort. Waar het aan ontbreekt is actie. Actie die er op gericht moet zijn dat er meer mannen betrokken raken bij het onderwijs. Daarnaast zullen de vrouwen in het onderwijs op een andere manier om moeten gaan met dat “typische” jongensgedrag. Vooral in het basisonderwijs. Dat is wat de Minister voor elkaar moet krijgen. Omdat het leuk is om les te geven én omdat het meer dan ooit noodzakelijk is dat jongens (en meisjes) een mannelijk rolmodel zien. De uitkomst van die actie moet zijn dat jongens net zo door het onderwijs gaan als dat meisjes dat nu doen. Laten we ervoor zorgen dat de regel uit het nummer van Bowie wordt herschreven in “boys can be boys, can be boys”.

Sentimental journey

Nee ik ben niet lang op reis geweest. Ik stapte vanavond rond half 9 in de auto. Net een afscheidsetentje van mijn vorige baan gehad. Lekker gegeten in de Waag in Delft. En nog belangrijker; leuk gezelschap en goede gesprekken. Ik verheug me op de rit naar huis. Als ik ‘s avonds al in de auto zit (wat niet veel voorkomt), luister ik het liefst naar Radio 2; het theater van het sentiment. Een erg leuk programma dat probleemloos vertier biedt. Het gaat vanavond over 13 december 1971. Ik moet gelijk terugdenken aan dat jaar; ik ben dan ruim 10 jaar. Zit in de 5e klas van de Augustinusschool in Hilversum. De herinneringen worden nog levendiger als een top 5 wordt gedraaid. Ik ben helemaal 39 jaar terug in de tijd.

Onze klas is bezig een theateravond voor te bereiden voor de ouders. Onze artistieke kwaliteiten zijn niet dusdanig dat er veel authentiek werk zal worden voorgedragen. Het staat me nog wel bij dat één van de mooiste meisjes van de klas (Ellis Steenbeek) wel zelf zong. Zij zou een jaar later ook de hoofdrol krijgen in de musical (Het koffertje van meneer van Dalen) waarmee wij als 6e-klassers afscheid van school zouden nemen. Ik weet nog dat ik groen van afgunst was op Frank van Noort; hij kreeg de mannelijke hoofdrol. Ik wist op voorhand dat ik kansloos was. Ik kreeg zelfs verse melk in een afgesloten koelkast zuur, als ik het op een zingen zette.

Terug naar de 5e klas en onze repetities. Ik maakte deel uit van een groep van 4 of 5 kinderen. We hadden (democratisch?) besloten om het nummer “Soley soley” van Middle Of The Road te playbacken. We oefenden ons rot. We zochten overal naar kleding die zoveel mogelijk leek op dat wat we bij Toppop zagen. Na vele repetities vonden we dat het de toets der kritiek (de onze wel te verstaan!) kon doorstaan. Op naar de grote avond. Een aula vol ouders en een podiumpje waar bij toerbeurt stiknerveuze kinderen hun “kunstje” kwamen doen. En verdomd, bijna de gehele top 5 van het Theater van het Sentiment kwam die avond langs. Alleen Herman van Keeken niet. Maar dat nummer zongen we toch al op het schoolplein.

Die avond werd de show gestolen door Wolbert Kamphuis die, in termen van de laatste jaren, helemaal uit zijn dak ging bij de uitvoering die hij, samen met nog 4 klasgenoten, gaf van “Crazy Horses” van the Osmond Brothers. Daar stak onze wat brave versie van het Middle Of The Road (in het kwadraat!) liedje wel erg bleek bij af. Iemand overigens ooit nog wat van die broertjes gehoord?

Voor al mijn generatiegenoten hier de top 5 van 13 december 1971, volgens het Theater van het Sentiment. Geniet!

Ouderwets?

Pas later begreep ik dat het lag aan “Belgendag”. Een keurige dame van, laat ik het maar zo zeggen, middelbare leeftijd, vertelde dat bij het rode fietserslicht waar we netjes stonden te wachten tot we konden oversteken. Ook daar versperde een aantal auto’s de vrije doortocht naar de overkant. Op 1 november zijn én alle Belgen vrij en zijn alle winkels daar dicht. Ze komen dan in grote getalen naar Breda om daar te shoppen. Waarschijnlijk windowshoppen, gelet op de vaste winkelsluiting op maandag, maar dat terzijde.

Waar het in ieder geval toe leidde is een kleine verkeerschaos in het centrum van Breda. Nu was me al vaker opgevallen dat de regel (?) die zegt dat je als automobilist altijd het “kruisingsvlak” vrij dient te houden wel iets aan bekendheid kan winnen. Ook vlak bij het station versperde een grote combinatie rustig het verkeer dat van het station kwam een vrije doorgang naar de overkant. En ik erger me dan behoorlijk. Uiteindelijk botsen hier (gelukkig alleen figuurlijk) twee zaken. Automobilisten in de avondspits willen maar één ding; naar huis. Of in ieder geval in beweging blijven. Ik herken dat wel als ik zelf in de auto zit. Niets erger dan een file. Ik rij liever om dan dat ik stil sta. Waar die wens mee botst is de wat gedragen uitdrukking dat de vrijheid van de één ophoudt waar de onvrijheid van de ander begint. De vrijheid om de kruising op te rijden en daarmee een blokkade te vormen voor anderen beperkt de ander in zijn of haar vrijheid. Ook het principe van de wederkerigheid komt om de hoek kijken. Of ben ik nu echt ouderwets?

Wederkerigheid werd bij ons thuis vroeger vervat in de aloude kreet: “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”. Mij bekruipt het vermoeden dat deze slogan inmiddels behoorlijk onder het stof is geraakt. Ik merk in ieder geval niet dat mensen er naar handelen. Ik kan me zo voorstellen dat het gros van de automobilisten, geconfronteerd met een “kruisingbezetter” witheet uit het autoraampje zouden hangen om de zondaar alles wat lelijk is toe te wensen. Maar als zij zelf een “kruisingbezetter” zijn elke vorm van kritiek met minstens even luide stem en ondersteund met een groot aantal krachttermen, af zouden wijzen.

Waar het toe leidt is dat ons gedrag in de openbare ruimte steeds meer trekken krijgt “jijbakken”. Ik doe het ook, want iedereen doet het. En zo maken we zelf een spiraal die helaas neerwaarts is gericht. Hoe daar uit te komen? Dan ontkom ik er niet aan om weer een ouderwetse kreet te gebruiken; “verbeter de wereld en begin bij je zelf”. Dus als we dat nu ‘s allemaal gaan doen. Ik zal er morgen mee beginnen. Wie doet er mee?

Van inspiratie naar daden

Ook wel weer toepasselijk deze titel; en wel op meer dan één manier. Het gaat over de manier waarop ik tot het onderwerp voor deze blog kom. En het heeft te maken met zaken die ik het afgelopen jaar heb meegemaakt en boeken die ik heb gelezen. En ik hoop al schrijvende weer meer inspiratie (of is het inzicht?) te krijgen voor het vervolg en het slot van deze bijdrage.

Om bij het begin te beginnen; de hele dag spelen verschillende ingevingen door m’n hoofd. Ik ga iets schrijven over breinleren. Een onderwerp dat een aantal keer aan bod kwam tijdens de OvL van afgelopen jaar. Een onderwerp dat zowel door de inhoud als door de manier van presenteren door Brigitte Spee en Martijn Frijters inspireerde. Ook een paar boeken van Malcolm Gladwell (“Intuitie” en “Het beslissende moment”) droegen inspiratie aan. Al schrijvende vraag ik me wel af wat die inspiratie dan was. Was het alleen dat het onderwerp me aansprak? En wat sprak me dan aan? Haakte het aan bij dingen die ik al wist? Bevestigde het meningen, overtuigen die ik toch al had? Steeds meer realiseer ik me dat inspiratie op zich mooi is; het geeft een lekker gevoel. Je voelt je begeesterd. Al is dat laatste wel wat hooggegrepen als je bedenkt dat inspiratie op zich niets meer en niets minder is dan dat je letterlijk “lucht ingeblazen krijgt”.

Een ander moment dat ik me “ingeblazen” voelde was een dag die we tijdens de OvL doorbrachten met Joseph Kessels, de oprichter van Kessels&Smit (zie ook mijn vorige blog). Joseph klom op zijn praatstoel en begon een gloedvol betoog over de waarde van ons onderwijssysteem en wat tegelijk de zwakke punten daarvan zijn. Hij koppelde inhoud aan enthousiasme en betrokkenheid. Hij vertelde zacht, rustig maar met zo’n overtuiging dat wij allemaal alleen maar konden luisteren. Uiteindelijk vergaten we collectief de lunch…. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik elke keer goed moest nadenken wat Joseph nu allemaal had verteld, als mensen me vroegen waar ik dan zo enthousiast over was. Wat kan ik hieruit leren? Geïnspireerd worden is mooi; onthouden waar ‘t over gaat is dan nog mooier!

Het laatste voorbeeld van inspiratie komt wederom uit een boek; Switch van de broers Chip & Dan Heath. Zij geven in dit boek aan de hand van vele voorbeelden, sommigen ook gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, hoe je veranderingen voor elkaar kunt krijgen. Daarbij zeer wel realiserend hoe moeilijk die gewenste verandering ook wel is. De inspiratie komt voort uit de vanzelfsprekendheid en het – schijnbare – gemak waarmee zij hun verhaal vertellen. Hiermee bereikten zij bij mij in ieder geval dat ik, doorgaans toch al behept met een behoorlijk optimistische blik, vol vertrouwen ben ga kijken naar het realiseren van veranderingen.

However……… Inspiratie op zich is leuk, maar levert (nog) niets op. Inspiratie zonder een vervolg geeft alleen een goed gevoel, in ieder geval bij mij. Inspiratie gaat nog meer waarde krijgen als het een vervolg krijgt in actie. Actie die zijn basis vindt in die inspiratie. En daar zit ‘m voor mij nu de kneep. Ik wentel me graag in de gekregen en gevoelde inspiratie. En vertel de verhalen graag verder, omdat ik anderen graag laat delen in de kennis, inzichten en inspiratie die ik kreeg. En merk ook dat ik de stappen om die kennis, inzichten en inspiratie om te zetten in concreet gedrag niet zet. Waar ‘t aan ligt? Ik weet het nog niet, want anders was ‘t geen punt.

Een oplossing om maar te wachten op inspiratie om wel in actie te komen, betekent ronddraaien in een kringetje. Niet dralen, “gewoon” in actie komen. Dat is de oplossing! Herkenbaar? Of heb je de oplossing al lang in huis? Laat het me weten. Via reacties op deze blog of via m’n twitter account.

Wat heb je ‘t laatst voor ‘t eerst gedaan?

Een blog schrijven. Dat is wat ik nu voor ‘t eerst zit te doen. Net terug van een avond in het theater; een optreden van Rory Block. Een Amerikaanse singer/songwriter. Ik hoorde haar voor ‘t eerst 20 jaar geleden en kocht de cd “Best Blues and Originals”. Van die cd is “Loving Whiskey” het bekendste nummer. Op het podium bleek zij een ietwat verouderde versie van de dame op het Cd hoesje. Mager, getekend en met benen waar geen eind aan leek te komen en niet te vergeten een stem die staat als een huis. Ze trad solo op en gaf een mix ten beste van blues originals van 80-90 jaar oud en van eigen werk.

Voor ik naar het theater ging had ik al een account aangemaakt en m’n profiel ingevuld. Tijdens het optreden van Rory Block was ik af en toe wat afgedwaald. Ik betrapte me er op dat ik na zat te denken over een eerste blog. Waar moest die over gaan? Over onderwerpen die me de laatste tijd bezig houden? Leren en ontwikkelen in organisaties, de inzet van social media daarbij, het nieuwe werken bij Defensie, de start van de nieuwe regering? Allemaal onderwerpen waar ik best een blog over vol had kunnen schrijven. Pas bij thuiskomst besluit ik het schrijven van mijn eerste blog als onderwerp te nemen. Een beetje gratuit en “arts for arts sake”. Maar prima om er in te komen en een beetje het gevoel te krijgen hoe dat gaat. De “echte” onderwerpen komen later wel. De lezers ook, hoop ik…

Tot slot van deze eerste blog een klein woord van dank aan Heidi Wismans. Hoezo dat dan? Door een retweet van Niel van Meeuwen (Consultant bij Kessels&Smit) zag ik een bijdrage van Heidi; daarin maakte ze melding van haar opleiding bij de FCE en hoe ze daar onderzoeken hoe social media bij het leren en ontwikkelen van mensen kunnen worden ingezet. De link met de FCE is voor mij leuk; ik heb bij de FCE in september de Leergang Ontwikkelen van Leertrajecten afgerond. Ook het onderwerp sprak mij aan; de inzet van social media bij het leren en ontwikkelen van mensen in organisaties. Zonder de tweet van Heidi was ik nooit op haar blog uitgekomen en dus op wordpress.com. Uiteindelijk besloot ik net als Heidi hier een blog aan te maken. And here it is.

Tot de volgende!